ΠΡΟΣΩΠΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΩΠΕΙΑ
Γράφει η Άθηνᾶ Σχινᾶ
Πρόθεση τοῦ καλλιτέχνη, ὅταν ἀποδίδει ἐκφραστικά ἕνα πρόσωπο, εἶναι συνήθως να ἀποτυπώσει τόν ψυχισμό ἡ τήν ἰδιοσυγκρασία του ὡς ἕνα «τοπίο» ἐσωτερικῶν ἰσορροπιῶν καί ἰδιοσυγκρασιακῆς ἀκτινοβολίας, στήν περίπτωση πού οἱ σχηματισμοί της φόρµας καί τά χρώματα ἀναλαμβάνουν νά ἐξωτερικεύσουν τίς ἐντάσεις καί τίς λειτουργίες τῆς μορφῆς στο φῶς χαί στόν χῶρο. Ἡ συγκεκριµένη πιστοποίηση πού στηρίζεται στον συνήθη κανόνα, ἐπιδέχεται ἀσφαλῶς πολλές διαφοροποιήσεις, ἀνάλογα µέ τίς ἰδιαιτερότητες καί τίς στοχεύσεις τοῦ κάθε δημιουργοῦ, τά µέσα καί τούς χειρισμούς µέ τά ὁποῖα τίς ἐπιδιώχει, ἐφ᾽ ὅσον στό ἀποτέλεσμα βασίζεται ἣ ἡ πειστικότητα ἐν τέλει τῶν προθέσεών του. Στίς περιπτώσεις ὅμως πού ἀποδίδονται ἀντί γιά πρόσωπα, προσωτπεῖα, δηλώνεται ἔμπρακτα ἡ πρόθεση τῆς δηµιουργίας ρόλων, µέσα ἀπό personae, τά εἴδη δηλαδή θεατρικότητας μάσκας πού οἱ λειτουργίες της δέν αὐτοπροσδιορίζονται ἀλλά µεταφέρουν καταστάσεις, ἐξατομικεύοντας τίς πολυεπίπεδες ἀναφορές τους.
Ἡ ζωγράφος Δήμητρα Βελισσάρη ἀνοίγει ἕναν εἰκαστικό διάλογο ἀνάμεσα στίς δύο διαφορετικές αὐτές κατηγορίες. Μέσα ἀπό ἐξπρεσσιονιστικές χρωματικές ἐντάσεις πού τά φορτία τους εἶναι δηλωτικά τῶν σχέσεων χώρου, κίνησης καί φωτός, οἳ µορφές της χωρίς νά χάνουν τό περίγραµµά τους (πού γίνεται μιά συνεπτυγμένη γραφή τῆς δραστηριότητάς τους στό περιβάλλον πού τίς προσδιορίζει), ἀκινητοποιοῦνται στιγµιοτυπικά.
Ἐκφράζουν τήν ὑπόστασή τους ἐνῶ ταυτοχρόνως ἐκφράζονται ἀπό τούς ρόλους πού ἔχουν ἐπιφορτιστεῖ νά µεταδώσουν, διαµορφωμένους ἐκείνους ἀπό εἰκόνες τῆς μνήμης κι ἐντυπώσεις πού συνεχῶς ἀλλάζουν στήν ροή τοῦ χρόνου. Οἱ µορφές στέκουν καί στροβιλίζονται γύρω ἀπό τόν ἄξονά τους σάν πλανητικά σώµματα τῆς ἐρμητικῆς σιωπῆς τους ἤ τοῦ αἰνηγματικοῦ περιβάλλοντος µέσα ἀπό τό ὁποῖο προέρχονται καί στό ὁποῖο καταλήγουν, καθώς ἀπορροφῶνται ἀπό τίς δίνες τοῦ χρωματικοῦ πεδίου του.
Δωμάτια καί πόλεις, δρόµοι καί συναναστροφές, καθηµερινοί δαίδαλοι τῶν περιπετειῶν τοῦ βίου καί µνηµες ἐγκαρτέρησης ἀποτυπώνονται στούς χρόνους τῶν ὑπαινικτικῶν «ἱστοριῶν» αὐτῶν τῶν μορφῶν, πού γεννιῶνται χι ἐξαφανίζονται µέσα στην μοναξιά τῆς περιδίνησής τους καί στά ἀποτυπώματα πού ἐκείνη ἀφήνει στόν χῶρο, ἀπό τό πέρασµά τους.
Ὅ χῶρος µετατρέπεται, στά ἔργα τῆς Δημ. Βελισσάρη σέ ἕνα εἶδος ψυχοκινητικῆς χαρτογράφησης τῶν δονήσεων ἐν τέλει τοῦ ἴδιου τοῦ χρώματος πού συναιρεῖ τούς ρυθμούς καί τούς τρόπους μιᾶς ἐν δυνάµει χίνησης τῆς μορφῆς στούς χρόνους τῆς μοναξιᾶς της. Τόν χρόνο τοῦ παρελθόντος καί τοῦ παρόντος. Οἱ µορφές γίνονται χωροπλαστικοί σχηµατισμοί καί ἣ ἐσωτερικότητά τους ἐξωτερικεύεται. Ἀπορροφοῦν καί ἐκλύουν φῶς, σάν µιά συνεχόμενη διελκυστίνδα ζωῆς. Ἡ ἀναπνοή τους εἶναι αὐτός ἀκριβῶς ὁ συσχετισμός ανάμεσα στήν ὑποκειμενικότητα καί στίς ἐκδοχές τῆς «ἀντικειμενικότητας», ἀνάμεσα σ’ ὁ τι παρουσιάζουν τά πρόσωπα κι ὅ,τι ὑποδύονται οἱ ρόλοι τῶν προσωπείων τοὺς, στήν αὐλαία τῆς εἰκαστικῆς θέασης.
